Furnu di casa, niggru, abbandunatu,
pari c'aspetti ancora cui t'adhuma,
sa vucca nd'agghiuttìu pani mpastatu,
mò friddu non vampija e cchiù nò fuma.
Era 'na festa: all'arba s'impastava,
sutta cumbogghi ncaddu si mentìa;
e d'ura in ura la pasta allevitava,
hiaccava chi parìa na giografia.
Focu a lu furnu chi schiattarijava,
e fraschi e fraschi, parìa 'na batteria,
lu càdhipu lu solu cadhipijava,
'na vecchia pala longa chi trasìa e nescìa.
La vucca lu timpagnu poi chiudìa,
lu hiavuru di cottu ti sanava,
puru si guardu sentu l'angulìa,
tutti a lu furnu quandu si mpurnava.
Appena russijava la pizzata,
la prima avanti furnu si tirava,
a pezzi su 'na tavula conzata,
cuntenti lu spartèmu e si mangiava.
|
|