Quantu chjiàcclljiari e paròli
'nta 'sta sala cumunàli,
quanta genti ch'ascurtàva
'a bravura 'i chi parràva!
Era chìsta 'na schirmàglia
senza f ìarri di battaglia e
ila gente ch'i sintìa
tutta si ndi cumpiacìa.
Nenti 'i mali succidìa
e chi parrà va lu fhacìa
'sta città mu la vidìa
tutta chjìna 'i migliurìa.
Chini jìa a’ st’adunàta
si sintìa tant’unuràta
s’era chilla cha parràva
oppure chilla ch’ascurtàva.
Di la sala li parèti
chjìni èranu di quàtri,
di grand'ùami e littiràti
su stati illr 'i mìastri patri.
'Nta 'sta sala bella e grandi
ti sintìa puru tu 'randi
di 'sti grand'ùamini guardatu
ti sintìa puru ' unuràtu.
Tantu tìampu è passàtu,
'nta 'sta sala sugnu statu,
sulu seggi ammunzillàti
dintra cca cci su ristàti.
Puru ‘ì quadri d’ì ministri
e di l’àutri ùamini illustri
su ristati lla ‘nchjiuvàti,
d’i lamitini mò scurdati.
Si cridìanu 'i sambiasìni
cha divintàti lamitìni,
ccà ogni cosa cambiàva
e tuttu quantu migliuràva?
Viramenti 'unn'hàu sbagliàtu:
'unn'hàniu cchjià l'assissuràtu.
Llà, allo ponti, là a 'nu lato
c'è 'nu vigili 'mpalàtu,
si senti tantu 'mpapinatu
cha di tutti è di guardàtu
cuntu 'randi rarità,
dono 'i 'sta comunità.
Vua, 'mparàtivi 'sti cosi,
tutti 'i jiùri 'un sunu rosi.
Iu mi siantu dignitùsu
e di 'stu numi 'un di fhàzzu ùsu.
Pirciò 'un sugnu lamitìnu,
sugnu ancòra samhiasìnu,
c'è surtàntu divintàtu
chin'è statu ‘ntirissàtu! |