Dopu anni, ho pa’, hàju partùtu
ppi vidìri ‘a terra nduvi tu si’ natu,
ppi mi réndari cuntu e capiscìri
mmai tu t’’a pùa scurdàri.

Hàju ristàtu, quando hàju arrivàtu,
pari cha ‘nu rre hanu vidùtu,
ognùnu ‘i tia mi dumandàva
mentri mi salutava e mi vasàva.

U paìsi era bìallu e culuràtu,
u mari azzùrru, u cìalu ‘nsirinàtu.
Alla Miràglia puru hàju ‘nchjanàtu
mu vìju ‘a ruga nduvi t’ ha’ crisciùtu.

Vidìandu chilli casi ammunzzillàti
‘i lacrimi ‘i l’ùacchji su’ nisciùti,
m’hanu parùtu tanti sùaru e frati,
unu ccu ll’àutru parìanu abbrazzàti.

M’ha chjamàtu puru u Muragliùni,
m’ha dittu:”Ricùardu a pàttrita guagliùni,
quando ‘a staggiòni u suli canniàva
ccu st’acqua frisca si ndi ricriàva.

‘N’ atra vota vìdari ‘u vulèra
ppimmu ‘n’ atra vivùta si fhacèra.”
Cchi terra, Pa’, e cch’aggènti!
Moni ‘u sàcciu ppicchì ‘un t’ ‘a pùa scurdàri,
pari cha t’hanu fhattu ‘a magarìa,
ti veni sempri gula di turnàri.

‘Un sàcciu, Pa’, s’è statu u mari
o aggènti, u pani ‘i casa, oppùru u vinu,
ma ‘i quandu cci hàju jùtu
m’hàju sintùtu Sambiasìnu!