Di ragiunìari s’era diprumàtu,
‘nt’ ‘a vita vulìa stari ‘ncravattàtu;
‘unn ha truvàtu postu ‘i ‘stu mistìari,
chà ‘stu paìsi cci ha pocu dinàri.

Ppi si cacciàri ‘a rabbia,
chà fhatìga ‘un po’ truvàri,
s’azzìcca ‘nt’ o macèllu
e ‘nimàli va a scruzzàri.

Ma u cori teni bùanu,
‘un po’ sintìri gridàri,
penzza: “Mègghju ‘na vuccirìa
e lla carni fhilliàri.”

‘Nt’ o tìampu lìbiru
ch’avìa di ‘stu mistìari
supra ‘nu mùarzu ‘i pezza
‘ncignàu illu a pittàri.

Chini vidìa chillu ch’avìa pittàtu
dicìa ch’era sulu ‘nu “scunnàtu”.
È risapùtu cumu sunu aggenti,
‘ici cha sanu tuttu…e ‘un sanu nenti.

‘Sti cosi li vidìu ‘nu prufhissùri,
dissi cha ‘stu mistìari avìa di fhari.
Ed illu s’ha appricàtu,
fha scola e vuccirìa,
picchì è ‘nu grandi artista‘stu parènti mia.
(poesia dedicata a Fernado Cimorelli pittore e scultore)