Mi fhìarmu ‘nu mumèntu ppi pinsàri,
mi veni gula mu ‘ncignu a cantàri;
‘nu cantu ch’è di rabbia o è d’amùri,
‘nu cantu ch’alliggiàri fha llu cori.
È duci, si vrunda è lla jurnàta,
luci lla terra ch’è senza piccàta;
s’ammàrica, si sugnu cuntrubbàtu,
ch’ancùna cosa storta hàju vidùtu.
Ma è ‘nn’anima, ‘unn è cantata a mia,
e quandu ‘a sìantu mi teni cumpagnìa;
m’allèggia ‘sta vita e mi ristora,
canta, anima mia, cantàmu ancora! |
|