E' 'na fhurtùna aviri a tìa vicinu
'a casa di ndon Mìcu e cchìlla 'i Fiurintìnu.
'U Fiurintìnu grandi ppi Ila fhilosofìa,
ndon Mìcu musicista di grandi miludìa!
Quant'òpari ha sunàtu e quant'accòrdi
ccu 'nna catàrra antica a novi cordi.
Pìazzi fhamòsi 'i Verdi e di Bellini
e avìa Ili baffi cùmu Tuscanini,
(ppi cchìstu tanta 'genti l'hànu pigliàtu
tuttu ppi Tuscanini spizzicàtu).
Ndutàtu 'i 'ntilligènza e ffantasìa
ha scrìttu tanti drammi e puisìa.
Cumpòsi mùsichi davèru tutti belli,
varzàrri, marzùrchi e tarantèlli.
Ccu tutti chìlli pìazzi ch'ha sunàtu
'i mùra di li casi ha tunicàtu.
Quandu sunàva d'ìllu... mi 'ncantàva!
Stavìamu fhàcci e ffrùnti ed ìu arricchjàva.
Quantu nuttàti 'n terra hàju passatu
mu sìantu chìllu sùanu 'nzuccaràtu.
E s'era viarnu a mmìa cchi m'impurtàva!...
Ca 'u sùanu 'i chìlli cardi quadiàva.
Tèni cent'anni e certu 'un va 'n campagna
ma ancora canta cchjànu e s'accumpagna.
L'avìssivu 'i sintìri ragiunàri!
Cunsigli a lli ministri cci pò dari.
Ragiùna sempri càrmu e dilicàtu,
si vidi ch'è signòri 'i quandu è natu.
'Nsìna a cinqu'anni arrìatu spassiàva,
ccu nìarvu e zuffiùni caminava.
A sìra si fhacìa lla partitèlla
'nta chìllu bàrru 'ndùvi « Puparèlla »;
jucàva llu trissètti vèru fhìnu
nsèma ccu llu maèstru Pasqualìnu.
'Hàju vulùta scrìvari, però 'unn è cosa 'a mìa
di fhàri a 'stu grand'ùamu 'a biugrafhìa.
Manzoni cci vulèra mu discrìvi
'stu magu d' 'a catàrra 'i 'mpedalìvi.
Quantu fhurtùna dintra cchìllu vìcu
m'avìmu ppi vicinu 'nu Don Mìcu!
