Ch'è 'stu chiantu? 'Stu lamentu?
Cu' moriu? Chi fu? Chi abbinni?
Viju li fimmani, oh spaventu,
chi si sciuppanu li pinni,
tutti quanti scapijati,
cu li ganghi graccinati.
Via, dicitimi, chi fu?
«Cecia, Cecia non c'è cchiù!»
Oh!... Mustratimi la porta,
fati a mia 'stu gran piaciri,
vògghiu jiri jà la morta,
puru jèu vogghiu ciangiri.
Fati prestu, fati prestu
ca lu chiantu l'haju lestu.
Duvi staci? Duvi staci?
Chimmu dormi 'n santa paci.
Ma chi viju!... O Cecia cara,
tu si' subbra a lu tusellu
'ncurunata d'arangara
tutta chjina d'oru bellu;
e li ganghi cu' ti pitta,
cu' ti stringi fitta fitta,
e pe' tia cu' poti fa,
cu' ti vasa e si ndi va.
Cu' t'ajuma li candili
E cu' porta candileri;
ferzi ferzi su' li vili,
li damaschi e li spruveri;
cu' li trizzi ti fa lisci,
cu' ti mbuja duvi pisci;
lu cuttuni cu' ti menti
'ntra sta vucca senza denti.
Vi' triccentu pizzitani,
chiji a paga furu misi,
li chhiù celebri buttani
di lu perfidu paisi.
Apri l'occhi ca li vidi,
Cecia mia, si no lu cridi;
e accussì cu fintu affannu
laudi a tia cantandu vannu:
«Chi si' beja, chi si' cara,
non c'è para comu a tia,
Cecia amata, Cecia mia.
Di figghiola si vidia
ca venivi 'na cosazza,
ti addurava la pisciazza
ch'ogni cazzu abbiviscia,
e 'na canna si facia,
Cecia amata, Cecia mia.
Eri bona e t'inculau
nu gran santu prevituni,
e cu tutti li cugghiuni
chija perna t'azzipau;
e ti apristi la folìa,
Cecia amata, Cecia mia.
Ndi facisti chiavatuni!
Cchiù ca fari ndi potisti!
Ti chiavavi a ogni puntuni,
li mumenti no' perdisti.
Ogni pisci ti trasìa,
Cecia amata, Cecia.
A na botta ti sucavi
di la fissa, di lu culu,
nu gran cazzu di nu mulu;
né lu labru mazzicavi,
senza nuja scarfunia,
Cecia amata, Cecia mia.
Fusti celebri buttana,
ammirabili arrescisti
ad ogn'arti chi facisti;
fusti mastra arroffijana
nuja nd'eppi comu tia,
Cecia amata, Cecia mia!
Mo la parma e la curuna
nci portati a 'sta bandera
ca pe' tantu chi ntrumbau
tornau virgini com'era.
Fusti mastra m'addirizzi,
pemmu allarghi cu li mani
li grupperi e li patani
cazzi musci pemmu arrizzi;
ed ognunu lu dicia,
Cecia amata, Cecia mia.
Sempri avisti grandi amuri
mu t'azzippi pistunati,
e cu monaci ed abati,
cu filosofi, e dutturi;
no' ti dicu 'na bucìa,
Cecia amata, Cecia mia.
E Galluppi, lu dottuni,
puru avisti ammenzu a tanti;
e t'amau, fu pacciu amanti,
ti chiavau pe' ogni puntuni
cu la sua filosofia,
Cecia amata, Cecia mia.
|
E portati sei cifruni
di capocchi e di cugghiuni,
si l'ammerita la zia,
Cecia amata, Cecia mia.
Si moristi, o gran signura,
si la morti ti fa guerra,
pe' dispettu subb'a la terra
lu toi nomi sempi dura,
e lu mundu ti mbidia,
Cecia amata, Cecia mia.
Mo la lampa s'acconzau,
s'ajumau pe' 'sta bandera,
ca pe' tantu chi ntrumbau
tornau virgini com'era;
nuja mamma chiù ndi cria,
Cecia amata, Cecia mia».
Ma duv'è?... Duv'è?... Sparìu
di 'stu cori lu pinneju!
Duvi cazzu si ndi jìu?
Ca mo fazzu lu ribeju!
La viditi comu nchiana,
nci fumija la patana,
'ntra nu nuvulu di cazzi
ntorniatu d'accejiazzi.
Vi'!... Vi'!... Si stendi
Nu tavulatu,
cumpari ornatu
'ntra nu mumentu
e centu e centu
fimmani jà.
E Rosazza vaci avanti
cu nu bellu tamburrinu
ed appressu tutti quanti
cu la vesta d'armusinu.
Nc'esti Carmina Ciurria,
la Serrisa, Rosa mia,
e la Marca, la grand'Anna,
nc'esti Guerra, Marianna.
Ed appressu va Cuncetta
di lu Longu, doppu veni
cu tri figghi, e po' s'assetta,
e di li mani si teni,
la Speranza e donna Rosa
pecchì è vecchia si riposa,
rosa poi di Gustineju
va facendu lu ribeju.
Nc'è di Lazzaru la Paccia,
nc'esti 'Ntonia di Micciu,
pari l'ova ca scamaccia
di vilosciu cu lu ricciu;
e Citruna 'Ntonijeja,
veni poi Catarineja,
cumpariu Tuturutù,
Gozza, Micia e cchiù e cchiù.
Sugnu tanti chi no' sacciu
jèu né nuju mu li cunta,
poi, pardeu, nesciri pacciu.
Cchiù ndi veni, cchiù ndi spunta!
E s'acconzanu a ringhera,
nc'è 'ntra l'aria 'na fera;
lu ribeju, li gridati
a nu issi su' quetati.
Eccu Cecia c'arrivau,
e la prima fu Rosazza
chi di gioia gralimau
mu la vasa, mu l'abbrazza;
tutti appressu la vasaru,
la stringiru, l'abbrazzaru;
vinni a l'urtimu trojanu
e la pigghia di la manu.
N'abballata cu nu cantu
Tutti 'n coru vannu fandu;
si festija ad ogni cantu,
e Rosazza accumpagnandu
va' cucuzza e tamburrinu
e chitarra e mandulinu;
e assettata a nu puntuni
nci jettau chista canzuni:
«Bona venuta mo chi venisti,
buttana di misteri, arroffijana.
Quanti furu a lu mundu li rapisti
Tuttu tu l'azzipasti 'ntra 'sta tana;
non ci fu cazzu chi no' lu volisti,
ti apriru finca l'urtima membrana.
E pe' tanti battagghi chi facisti,
'n celu la fissa ti portasti sbana.
E sbana, e sbana, e... 'ndah!
Venitindi Cecia mia,
venitindi, veni ccà»
Ma sentiti chi ribeju?
Scumpariu lu tavulatu;
pemmu trasi lu porteju
fu pe' Cecia spalancatu;
eccu, trasi e s'arricria,
la buttana cucchiunija.
Vi', ca trasi!... Vi'... trasiu!
Vi'... la porta si chiudìu. |